A new exhibition titled “My Russia will love me too” will be opening in Italy’s Palazzo Roverella in Rovigo. The exhibition highlights Chagall’s unique and whimsical artistic style and how the relationship to his Russian heritage influenced him as an artist. Marc Chagall is known for his illustrative style often depicting biblical stories. Gouache, pastel. Dimensions. 68 cm × 53 cm (27 in × 21 in) Owner. Private collection, Japan. La Mariée (French for " The Bride ") is a 1950 painting on canvas, measuring 68×53 cm, by Russian-French artist Marc Chagall. It is held in a private collection in Japan. La Mariée was prominently featured in the 1999 film Notting Hill . Μαρκ Σαγκάλ; Όνομα στη μητρική γλώσσα: Marc Chagall (Γαλλικά), Марк Захарович Шагал (Ρωσικά), Moishe Zakharovitch Chagalov (Αγγλικά) και Moishe Zakharovitch Chagalov (Τσεχικά) Marc Chagall enjoyed a long and prolific career in Western Europe and the United States. He produced paintings, drawings, prints, sculpture, ceramics, designs for theatre and ballet, and painted décors. In his later years, he was a major artist in stained glass. His influence was especially strong in 1920s-1930s Paris. Marc Chagall was a Russian-French artist of Belarusian Jewish origin. An early modernist, he was associated with several major artistic styles and created works in a wide range of artistic formats, including painting, drawings, book illustrations, stained glass, stage sets, ceramic tapestries and fine art prints. Marc Chagall - malarz i grafik, witrażysta. Urodził się w ubogiej rodzinie żydowskiej pod Witebskiem ( obecnie Białoruś), w mieście tym spędził młodość. Malarstwo studiował w Petersburgu, gdzie zapoznał się z nowymi prądami w malarstwie, jednak zachował swój własny styl.Po powrocie do Rosji założył w Witebsku Akademię Marc Chagall - Marc Zakharovich Chagall (born Moishe Zakharovich Shagal; 6 July [O.S. 24 June] 1887 – 28 March 1985) was a Russian-French artist of Belarusian Jewish origin. You know that "Chagall-Malevich" isn't going to be a typical biopic, or a typical feature film, or a typical anything, about ten minutes in, when its hero, Russian Jewish painter Marc Chagall (Leonid Bichevin), returns to his hometown of Vitebsk after years in Paris, and reunites with his sweetheart, Bella (Kristina Schneidermann). Jul 7, 1887 - Mar 28, 1985. Marc Chagall was a Russian-French artist of Belarusian Jewish origin. An early modernist, he was associated with several major artistic styles and created works in a wide range of artistic formats, including painting, drawings, book illustrations, stained glass, stage sets, ceramics, tapestries and fine art prints MARC CHAGALL. 1887 - 1985. LES AMOUREUX AUX COQUELICOTS (DEUX BOUQUETS À HIGH FALLS) Signed Marc Chagall (lower right); signed Marc Chagall, dated 1948 and 1952 and inscribed extensively in Russian (on the original stretcher bar) Oil on canvas. 39 by 28¾ in. 99.1 by 73 cm. Painted in 1948-52. 8zVv. Pamiętam wyraźnie moje pierwsze spotkanie z Chagallem. Zdarzyło się to za sprawą komiksu z serii „Tytus, Romek i Atomek”, który był wprowadzeniem w sztukę współczesną. Jednym z obrazów, do których przeniósł się Tytus był obraz Marca Chagalla „Ja i wieś”, który wisi sobie poniżej. Pamiętam że strasznie mi się podobał i zakochałam się w nim całym swoim ośmioletnim sercem. Teraz po paru dziesięcioleciach wiem że miłości z dzieciństwa są najprawdziwsze, szczególnie jeżeli tak jak ja miało się dobre dzieciństwo. Do tej pory kocham się więc w Chagallu. Chagall stworzył indywidualną rzeczywistość swojego malarstwa ze wspomnień białoruskiej, żydowskiej wsi i współczesnych mu odkryć formalnych malarstwa. Moim zdaniem jednym ze źródeł jego ogromnego sukcesu (bo Chagall był uznanym malarzem już za swojego życia) była autentyczność. Dzięki niej malarstwo Chagalla zyskuje hipnotyczny wymiar. Podobnie jak poezja Miłosza, która czerpie siłę ze świata dzieciństwa i litewskich korzeni, Chagall tworzy nowe wymiary ze znanych i bliskich mu kształtów – cerkwi, krów, wozów, siedmioramiennych świeczników i ludycznych Chrystusów. Wkomponowuje te elementy często w świat, który widzi przed swoimi oczami aktualnie, czyli na przykład w paryski krajobraz. Takie połączenie jest widoczne w jednym z moich ulubionych obrazów, który lśni błękitem czyli ”Polach marsowych”. Wieża Eiffela wznosi się nad białoruską wioską, błogosławioną przez dziwnych świętych i girlandy kwiatów. W podobnym duchu utrzymany jest „Most na Sekwanie”. Chagall jest w moim odczuciu jednym z najbardziej czarodziejskich malarzy w dziejach sztuki europejskiej. Jego fascynacja fowizmem (o fowiźmie jeszcze będzie na ola mundo, bo przepadam za tym nurtem) i Van Goghiem wprowadza kolor do obrazów, który ożywia jego fantazje i tworzy ich niezwykły mistycyzm. Na przykład „Zielone oko” utrzymane w łagodnych błękitach spadających w zielenie, przedstawia wieś, dojarkę, dziwnie uśmiechniętą krowę i wyłaniające się z turkusów tła wielkie oko umieszczone na dachu domu. To Bóg przygląda się codziennym, ludzkim staraniom, wyłania się z błękitów do naszego świata, milczący lecz obecny świadek naszej egzystencji. Sekunduje mu złoty sierp księżyca i podwórkowy kogut. Każdy z nich jest równie ważny. W ogóle krowy w Marca Chagalla są stworzeniami, które pojawiają się często. Łagodne, powolne zwierzęta, wyglądają jakby poznały zagadkę życia. Jak wszystko u Chagalla, uosabiają poezję codzienności. Marc Chagall był bowiem poetą i kochankiem. Po nagłej śmierci pierwszej żony, która zmarła na infekcję w 1944 r. Chagall na jakiś czas przestał malować. Bella była jego wielką muzą, często portretowaną. Obraz „Urodziny” chyba najlepiej oddaje stosunek malarza do jego żony. Artysta unosi się nad ziemią całując swoją ulubioną Bellę. Jego druga żona – Vava również była często portretowana, jednak brak jest w tych obrazach lekkości, którą oddychają obrazy Belli. Jednak życie toczy się dalej, mimo największych tragedii, co Chagall dogłębnie rozumie. Widać to w jego przedstawieniach wsi. Takim obrazem jest „Handlarz bydłem” który wiezie na sprzedaż cielaka, po wyrazie pyska zwierzęcia można rozpoznać, że jest on świadomy przeznaczonego mu losu. Tymczasem w brzuchu klaczy, która ciągnie wóz rośnie już nowe życie – śpiący źrebak. Wszystkie postaci na tym obrazie, które mają przeżyć tę podróż – handlarz, klacz, baba są czerwone, palą się czerwienią życia, oprócz cielaka, który jest niebieski, z sinym kolorytem śmierci. Chagall jak widać był również symbolistą. I księżycowym malarzem. Dlatego na koniec – „Malarz: na księżycu”. Marc Chagall na cały świat rozsławił białoruskie miasto Witebsk. Artysta maluje nieustannie, można by wręcz rzec obsesyjnie, obrazy rodzinnego "sztetl". Na kanwie wyniesionych z dzieciństwa wspomnień kreuje graniczący z fantastyką świat inspirowany żydowskim folklorem. Zarówno w Rosji, jak w późniejszym okresie we Francji, bliski jest środowiskom awangardy, nigdy jednak nie należy do żadnej grupy ani szkoły. Po przyjeździe do Paryża w roku 1910, inspiruje się kubizmem i orfizmem, lecz równocześnie wypracowuje styl niezaprzeczalnie osobisty. Chagall nie próbuje zmienić biegu historii malarstwa. Chce po prostu, na swój jakże oryginalny sposób, ilustrować cudowne opowieści, wysnute z własnych przeżyć. Chce malować miłość do Belli, potem do Wawy, czułość dla córki Idy, chce wyrazić własny mistycyzm, który ma więcej znamion poezji niż religii. Marc Chagall. Ja i wieś. 1911. Metropolitan Muzeum of Art, Nowy Jork. Chagall maluje Ja i wieś w 1911 roku, krótko po przybyciu do Paryża. Słabo jeszcze mówi po francusku, tęskni do kraju rodzinnego, gdzie czeka narzeczona. Wciąż maluje swój sztetl i zapamiętanych z dzieciństwa ludzi. Artysta ukazuje tutaj profilem samego siebie, spoglądającego z Paryża na Witebsk. Podaje "drzewo życia" - wiązkę gałązek i kwiatów - krowie, symbolizującej matkę-Rosję. Pysk krowy jest usytuowany jakby w lustrzanym odbiciu twarzy Chagalla. Malarz dodaje tu ciekawy element, przywodzący na myśl rosyjską zabawkę - "matrioszkę" - przedstawiając w głowie zwierzęcia całą krowę, razem z dojącą ją kobietą. Na dalszym planie znajduje się para wieśniaków. Odwrócona do góry nogami kobieta, symbolizująca płodność, zdaje się uciekać przed mężczyzną z kosą, symbolizującym śmierć. W głębi rząd budynków (niektóre stojące na dachach), to Witebsk - ni wieś, ni miasto. Ukazanie kobiety i domów w odwróconej pozycji nadaje malarskiej wizji szczególną lekkość i baśniowy charakter. Usytuowane w dolnej partii zaćmienie księżyca - jeszcze jedno niecodzienne zjawisko - podkreśla symboliczność przedstawienia."Nie nazywajcie mnie fantastą! Wręcz przeciwnie, jestem realistą. Kocham świat". MARC CHAGALL źródło: WIELCY MALARZE, ICH ŻYCIE, INSPIRACJE I DZIEŁO. Wydawca: Eaglemoss Polska. "Chagall – Malewicz" Alexandra Mitty to bajkowa opowieść o Marcu Chagallu — o jego twórczości, miłości do Belli, żydowskich zwyczajach i założonej przez niego Akademii Sztuk Pięknych w Witebsku, do której zaprosił mistrza Kazimierza Malewicza. Zobacz galerię zdjęć Sielskie życie Marca Chagalla mąciła sowiecka rzeczywistość. Rewolucja była dla niego szansą na nowe, ale jednocześnie zbiegiem okrutnych wydarzeń, których nie mógł zaakceptować. Sztuka była ucieczką, malując bujające w obłokach postaci marzył o lepszym świecie. Kazimierz Malewicz był jego przeciwieństwem. Uważał, że artysta nie może, ani naśladować, ani deformować rzeczywistości, powinien się od niej zupełnie odciąć i wymyślać nowe byty. Niczym Bóg tworzył nowe wizje i gardził kopiowaniem przyrody. Swoje poglądy przypieczętował nazwą stworzonego przez siebie kierunku w sztuce — suprematyzmu, którego nazwa pochodzi od słowa „supreme" – „najwyższy". Radykalny i zwrócony ku temu co nowe, Kazimierz Malewicz, z łatwością trafił do spragnionej zmian, rewolucyjnej, witebskiej młodzieży. Odebrał uczniów Chagallowi i wygrał z nim bitwę w wojnie o idee, którą w ciekawy sposób ukazał w swym filmie Alexander Mitta. Przedstawił historię artystów w kontekście rewolucyjnych przemian, do autentycznych zdarzeń dodał element fikcji, przez co fabuła zmienia się w baśń o walce dobra ze złem. Alexander Mitta połączył kadry z filmu z przedstawieniami prac mistrzów, jego ruchome obrazy naśladują ich styl, a kinowy ekran zmienia się w wystawę, której głównym bohaterem jest Marc Chagall. Kazimierz Malewicz króluje za to w londyńskiej Tate Modern. Ekspozycja rozmieszczona w dwunastu salach jest równocześnie opowieścią o losach artysty. Są pierwsze prace tworzone pod wpływem zachwytu nad francuską sztuką nowoczesną oraz dzieła nawiązujące do kubizmu i futuryzmu. Oczywiście jest też miejsce na suprematyzm, ze słynnym — „Czarnym kwadratem na białym tle". Wystawę zamykają, będące zaprzeczeniem tej idei, realistyczne portrety, które malował pod koniec życia. Urodził się 23 lutego 1879 r. w Kijowie, jego rodzice byli Polakami, w podaniu o wizę francuską, w rubryce narodowość wpisał „polska", pierwsza europejska wystawa Malewicza miała miejsce w marcu 1927 r. w warszawskim Hotelu Polonia, a jednak Tate Modern przedstawia go jako Kazimira, a angielska Wikipedia nazywa rosyjskim malarzem. Rosja była krajem, w którym artysta spędził większą część życia, zmarł w Leningradzie w 1935 r. Londyńska wystawa przedstawia go jako wszechstronnego mistrza, który próbował różnorodnych stylów, a każda z prób była potwierdzeniem jego talentu. Dzieła Kazimierza Malewicza inspirowały i do tej pory inspirują dramaturgów, pisarzy i plastyków. W jednej z sal Tate Modern można obejrzeć prace uczniów z witebskiej szkoły. Mistrz współpracował również z literatami i muzykami, projektował między innymi kostiumy do opery. Wystawę w Tate Modern można oglądać do 26 października. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ This browser does not support the iframe element. Pokazy Specjalne na 30. Warszawskim Festiwalu Filmowym David Cronenberg, Krzysztof Zanussi, Zhang Yimou, Taika Waititi, Alex Gibney — ich filmy zobaczymy w ramach Pokazów Specjalnych, sekcji, w której prezentujemy nagradzane i docenione filmy z całego świata. Anioły / Angels / Andelé, reż. Alice Nellis (Czechy 2014), 97 min. Wielowarstwowa mozaika pokazująca jeden dzień z życia kilkorga ludzi pochodzących z różnych warstw społecznych. Codziennemu życiu przygląda się czwórka aniołów, które widzą przeszłość i możliwą przyszłość. Film powstał na podstawie powieści jednego z najpopularniejszych czeskich pisarzy Michala Viewegha (autora „Wychowania panien w Czechach", a także scenarzysty „Świętej czwórcy"). Alice Nellis wyreżyserowała wyświetlane w polskich kinach, nagradzane komediodramaty „Małe sekrety" (2002) i „Sekrety" (2007). Brud / Filth, reż. Jon S. Baird (Wlk. Brytania 2014), 87 min. Detektyw Bruce Robertson (James McAvoy otrzymał za tę rolę statuetkę British Independent Film Awards) nie cierpi swojej pracy, ale bardzo pragnie awansu. Nie spocznie, póki nie otrzyma tego, czego chce, a cel uświęca środki... To kolejna zaadaptowana powieść Irvine'a Welsha, autora literackiego pierwowzoru „Trainspotting" zekranizowanego w 1996 roku przez Danny'ego Boyle'a. Brudny szmal/ The Drop, reż. Michaél R. Roskam (USA 2014), 107 min. Kiedy barman Bob Saginowski znajduje porzuconego szczeniaka, jego życie nagle się zmienia. Opowiadanie Dennisa Lehane'a pokazuje świat brooklyńskiej klasy robotniczej i działalność mafii, używającej lokalnych pubów jako pralni brudnych pieniędzy. W rolach głównych: Tom Hardy, James Gandolfini („Rodzina Soprano") w swojej ostatniej roli oraz Noomi Rapace. Roskam zadebiutował w 2011 roku filmem „Rundskop", który był belgijskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co robimy w ukryciu / What We Do in the Shadows, reż. Jemaine Clement, Taika Waititi (Nowa Zelandia 2014), 86 min. Zwariowany komediowy horror i mockument w jednym. Staroświeckie wampiry żyją w Wellingtonie i próbują zaadaptować się do życia w XXI wieku. Reżyser Taika Waititi zasłynął w 2007 roku alternatywną komedią „Orzeł kontra rekin", w której w głównej roli wystąpił Jemaine Clement, członek nowozelandzkiej grupy muzycznej „Flight of the Conchords" a później bohater muzycznego serialu o tej samej nazwie wyprodukowanego przez HBO. „Co robimy w ukryciu" to jego reżyserski debiut. Dior i ja / Dior and I / Dior et moi, reż. Frédéric Tcheng (Francja 2014), 89 min. Reżyser specjalizujący się w odsłanianiu sekretów luksusowego świata mody pokazuje niezwykle interesujący portret domu mody Christian Dior. Frédéric Tcheng pracuje na co dzień jako montażysta reklam dla takich marek jak H&M, Jimmy Choo czy Ferragamo. Fela odnaleziony / Finding Fela, reż. Alex Gibney (USA 2014), 119 mi n. Fela Kuti — ikona afrykańskiej muzyki lat 70. i 80., muzyczny wizjoner, twórca afrobeatu. Był nie tylko charyzmatycznym muzykiem, ale też obrońcą praw człowieka w Afryce. Reżyser Alex Gibney zasłynął dokumentem „Kurs do krainy cienia" za który otrzymał Oscara w 2007 roku. Geronimo, reż. Tony Gatlif (Francja 2014), 104 min. Głupiec / The Fool / Durak, reż. Yuri Bykov (Rosja 2014), 117 min. Dima pracuje w niedużym miasteczku jako hydraulik. Pewnej nocy, w cieszącym się złą sławą wiekowym hostelu dochodzi do katastrofy budowlanej. Miejscowi oficjele unikają podjęcia decyzji o ewakuacji. Osamotniony Dima podejmuje walkę o życie ponad 800 mieszkańców. Film otrzymał w tym roku nagrodę za najlepszy scenariusz na festiwalu Kinotavr w Soczi. „Głupiec" to trzeci pełnometrażowy film reżysera. Powrót do domu / Coming Home / Gui Lai, reż. Zhang Yimou (Chiny 2014), 111 min. Podczas rewolucji kulturalnej w Chinach ofiarą czystek pada intelektualista Lu Yanshi. Kiedy wraca z obozu pracy, okazuje się, że jego żona straciła pamięć. Nie rozpoznaje go i wciąż czeka na męża. Indoktrynowana przez partię córka wyrzeka się ojca. Lu z determinacją walczy o rodzinę. Adaptacja powieści Yan Geling. Poprzedni film Zhanga Yimou „Kwiaty wojny" (WFF 2012) był również adaptacją powieści tej autorki. Chiński reżyser zdobył światowe uznanie filmem „Zawieście czerwone latarnie", a także widowiskowymi filmami historycznymi z elementami fantastyki „Hero" i „Dom latających sztyletów". Mapy gwiazd / Maps to the Stars, reż. David Cronenberg (Kanada, Niemcy 2014), 148 min. Film, który zelektryzował canneńską publiczność i był typowany przez krytyków filmowych jako jeden z najlepszych filmów festiwalu. To także pierwsza przygoda Kanadyjczyka („Nagi lunch". „Cosmopolis") z Hollywood. Autor bestsellerowych poradników psychologicznych dr Weiss nie do końca radzi sobie z sytuacją we własnym domu. „Mapy gwiazd" to mroczna i bezlitosna satyra na próżność i pogoń za sukcesem w Hollywood. W rolach głównych: John Cusack, Olivia Williams, Mia Wasikowska, Robert Pattinson, Julianne Moore (najlepsza rola żeńska na festiwalu w Cannes 2014). Metamorfozy / Metamorphoses, reż. Christophe Honoré (Francja 2014), 102 min. Nowoczesna adaptacja epickiego poematu Owidiusza. W tej wersji nastolatka Europa zostaje porwana sprzed szkoły przez tajemniczego Jupitera, który zabiera ją do krainy zamieszkanej przez potężnych bogów. Obce ciało / Foreign Body, reż. Krzysztof Zanussi (Polska, Włochy, Rosja 2014), 117 min. Zderzenie korporacyjnego cynizmu z młodzieńczym idealizmem. Przewrotność pomysłu zasadza się na tym, że stroną prześladowaną jest autentyczny chrześcijanin, a po drugiej stronie stoi rząd kobiet wyzwolonych, które w cynizmie i brutalności postępowania prześcigają mężczyzn. Nowy film Krzysztofa Zanussiego był premierowo pokazywany na Toronto International Film Festival 2014. Pieśń ćmy: tajny agent Reiji / The Mole Song: Undercover Agent Reiji / Mogura no uta — sennyu sôsakan Reiji, reż. Takashi Miike (Japonia 2014), 130 min. Najgorszy policjant w historii dostaje tajną misję. Ma przeniknąć do klanu yakuzy. Zastrzyk czystej adrenaliny w stylu japońskiej mangi. Tatuaże, ekstrawaganckie fryzury i zwariowane stroje, diamentowe uzębienie, szalone pościgi, wszelkie możliwe rodzaje broni, wybuchy — w tej komedii przerysowane jest wszystko. Takashi Miike znany jest z przesuwania granic tego, co można pokazać na ekranie. Quentin Tarantino uważa Japończyka za mistrza filmowej przemocy i kina exploitation. Polskie gówno / Polish Shit, reż. Grzegorz Jankowski (Polska 2014), 93 min. Trasa koncertowa zespołu „Tranzystory" obfituje w kłopoty i rozczarowania. Ich nowy menago, komornik Czesław Skandal okazuje się niewypałem. Czy wystawiona na ciężkie próby przyjaźń muzyków przetrwa? W filmie wystąpili Arkadiusz Jakubik, Tymon Tymański i Grzegorz Halama. Prezydent / The President, reż. Moshen Makhmalbaf (Gruzja, Francja, Wlk. Brytania, Niemcy 2014), 118 min. Film inspirowany wydarzeniami arabskiej wiosny z grudnia 2010, które przyniosły kres wielu dyktatur. W zmyślonym państewku na Kaukazie trwa zamach stanu. Przywódcy narodu udaje się uciec. Trafia w przebraniu na ulicę ze swoim 5-letnim wnukiem. Współczesna bajka o władzy, pojednaniu i nadziei na przerwanie niekończącego się kręgu przemocy. Słowacja / Slovakia / Slovensko reż. Juraj Herz, Martin Šulík, Peter Kerekes, Zuzana Liová, Mišo Suchý, Ondrej Rudavský, Iveta Grófová, Peter Krištúfek, Viera Čákanyová, Miro Jelok (Słowacja 2014), 112 min. Złożony jest z 10-minutowych filmów w różnych gatunkach — od dramatu, przez animację i dokument aż po kino eksperymentalne. Dziesięciu znanych słowackich reżyserów odpowiada na pytanie, czym jest Słowacja z perspektywy różnych pokoleń, punktów widzenia i gatunków. Timbuktu, reż. Abderrahmane Sissako (Francja 2014), 100 min. Prowincjonalny hodowca bydła staje się sprawcą przypadkowego zabójstwa. Stając przed sądem, przyjdzie mu zmierzyć się z nowym prawem, które jest zaprzeczeniem otwartego i tolerancyjnego islamu. Łączące subtelny humor z poważnym tematem „Timbuktu" otrzymało Nagrodę Jury Ekumenicznego festiwalu w Cannes.